پروین غفاری در سال 1340 وارد سینمای ایران شد. اولین فیلمش فریاد نیمه شب نام داشت. پروین غفاری به مدت یازده سال در سینمای ایران فعالیت داشت و آخرین فیلمش را در سال 1351 بازی کرد و بعد از آن در هیچ فیلمی ظاهر نشد.او در بیشتر فیلم هایش نقش اول را داشت و از همان گروه بازیگران زن ایرانی در دهه ی چهل بود.

نیلوفر ( شهین خلیلی ـ ساجدی ) فعالیت سینمایی خود را به عنوان بازیگر در سینمای ایران با فیلم توفان نوح (سیامک یاسمی ، ۱۳۴۶) آغاز کرد . نیلوفر در این فیلم با ناصر ملک مطیعی و فردین هم بازی بود و نقش اول زن در این فیلم را به عهده داشت.

جمیله در سال 1346 با بازی در فیلم نسیم عیار ( دکتر اسماعیل کوشان ) به عنوان بازیگر سینما معرفی شد. او قبل از ورود به سینما رقصنده بود و در کاباره ها می رقصید و همسر محمد کریم ارباب بود که صاحب چندین کاباره در تهران بود و در کار تهیه ی فیلم های سینمایی هم دست داشت. جمیله در کنار بازی در فیلم ، به کار رقصیدن خود در کاباره هم ادامه داد و در واقع رقص ، حرفه ی اصلی او بود. نقش های او در فیلم های سینمایی نیز نقش های قابل توجهی نبود و در واقع از آن گروه از بازیگرانی بود از چهره و تن نمایی آنها بهره گرفته می شد.. اولین فیلم او که نامش ذکر شد ، فیلمی بود از دوران صفویه و عصر شاه عباس اول ، که در این فیلم با همایون و جواد قائم مقامی و شیدا هم بازی بود.

زن بازیگر ایرانی در زمان قبل از انقلاب وسیله ای بود برای اطفای شهوت مردان چشم چران و هوس باز.
دوستان عزیز درباره نقش برخی از زنان در فیلم های قبل از انقلاب به تفصیل سخن گفته اند . اما من شخصا گوگوش را در بین بازیگران آن زمان یک استثنا میدانم .
صورت معصوم او همراه با چشمان سحرانگیزش و نیز بازی های زیرپوستی ومیمیک هایی که به چهره اش میداد از او بازیگری استثنایی ساخته بود. از آن گذشته آنچه بازی او را برجسته می نمود حس فوق العاده ای بود که او در ایفای نقش خود به کارمی گرفت. این دقیقا همان نکته ای بود که در خوانندگی نیز از او یک ستاره ساخت.