ميراث على حاتمى براى ما يازده فيلم سينمايى و دو مجموعه تلويزيونى بود به اضافه انبوهى از طرح ها و فيلمنامه هايى كه شرايط و مجال توليدشان فراهم نشد؛ ملكه هاى برفى، نوشدارو، محمد رسول الله، آق بانو و... و از همه مهم تر حسرت جهان پهلوان تختى كه در كشاكش مبارزه با سرطان، فيلمبردارى آن را هم آغاز كرد، اما مهلت پايان آن را نيافت. سينماى حاتمى و قصه هاى او همگى راوى داستان حسرت آدم  ها بودند و خود نيز به عنوان هنرمندى كه نبوغ منحصر به فردش تا پايان عمر درك ناشده باقى ماند، در تمام سال  هاى فعاليت گرفتار حسرت بود؛ حسرت فهم درست و ارتباطى بسامان از سوى منتقدان، حسرت اعتمادى از سر صدق از سوى  مسئولان و حسرت ساختن فيلم هايى كه مى دانست و باور داشت جز او كس ديگرى را توان ساخت آنها نيست، كه ناتمام ماندن تختى اين باور او را ثابت كرد كه هيچ فيلمساز و هنرمندى شهامت و توان ادامه و حتى شبيه سازى آنچه را كه او مى خواست بسازد نيافت.

مشهورترين ترانه بهاری را او خواند. شايد هم معروف ترين ترانه نوروزی را. گل اومد، بهاراومد، من ازتو دورم... برای يك دهه كامل و شايد هم بيشتر، بی رقيب ترين خواننده شاد ايران- به سبك خود- بود. در سال های غمگين پس از 28 مرداد، اگر با مرا ببوس می گريستند، با صدای پوران از غم فاصله می گرفتند. سالهايی كه زندان های قصر و قزل قلعه پر بود و در زندان زرهی گوشت و پوست و ايمان زير تازيانه. پوران در دهه 1330 مشهورترين خواننده روز ايران شد و در دهه 40 نيز اين شهرت را برای خود حفظ كرد. او این راه بلند را خیلی کوتاه طی کرد. از سال 1330 خواند و از سال1331 با نام مستعار بانو ناشناس وارد رادیو ایران شد. بخت و استعداد خود را در چند فیلم هم آزمایش کرد، از جمله فیلم اول هیکل . بدرستی، كس ندانست چرا از شوهرش شاپوری ويلونيستی كه آهنگساز ترانه های او نيز بود جدا شد، اما با روشن زاده تا آخرين لحظات مرگ ناگهانی اش ماند.

حدود شش سال از خاموشي يكي از نامهاي بزرگ سينماي پيش از انقلاب ايران محمدعلي فردين ميگذرد. محمدعلي فردين با نام هنري فردين از مشهورترين هنرپيشگان سينماي ايران در دههء 30 خورشيدي بود كه سرانجام بعد از 20 سال دوري از سينما در سال 1379 به علت ايست قلبي درگذشت. وي علاوه بر هنرپيشگي، قهرمان كشتي ايران در مقام دوم المپيك نيز بود. وي فعاليت در سينما را با فيلم چشمهء آب حيات در سال 1338 آغاز كرد و آخرين فيلمي كه در آن به ايفاي نقش پرداخت فيلم برزخيها محصول سال 1361 بود. پس از مرگش چهار كتاب دربارهء زندگي او منتشر شد و علاوه بر آن فردين را ميتوان تنها هنرمند عرصهء سينما دانست كه به ادبيات نيز راه پيدا كرده است.

شهيار قنبري فرزندحميد قنبري است ، كه در تاريخ  1331/6/5  در تهران متولد شده است اگر بنا باشد هنري به شهيار نسبت دهيم به خطا رفتيم زيرا كه او در هر هنري دستي داشته است كه برجسته ترين آن ترانه سرائي است و به اعتقاد بعضي از جمله اردلان سرافراز (از ديگرترانه سرايان بنام فارسي زبان) شهيار قنبري سرآغاز ترانه ي نوين ايران زمين است وبه راستي كه چنين است. شهيارقنبري نوشتن ترانه را از سن 15 سالگي آغاز كرد و در ميانه ي سنين پانزده و شانزده سالگي در ترديد نوشتن يا ننوشتن به سر مي برده است. تا اينكه به لندن مي رود. و در تظاهرات اعتراض به جنگ ويتنام شركت مي كند پس از آن به وطن باز مي گردد و او در اين مقطع ديگر شك نداردكه مي تواند بنويسد و فعاليت خود را به صورت جدي آغاز مي كند.

هوار هوار رفتم، مثل غبار رفتم، جدا شدم ز شاخه، فصل بهار رفتم، خونه‌امون لونه اي تو دنيا بود، به خدا دلمون دريا بود، دست و دل باز بوديم پيش همه، سرمون پيش همه بالا بود. هوار هوار رفتم، مثل غبار رفتم، جدا شدم زشاخه، فصل بهار رفتم، پولمون از پارو بالا نمي‌رفت، دستمون تو قاب حلوا نمي‌رفت. همه نارو مي‌زدن به هم ديگه، فكر ما پشت اين حرفا نمي‌رفت، هوار هوار رفتم، مثل غبار رفتم، جدا شدم زشاخه فصل بهار رفتم. وقتي ما پشت اين حرفا كه مرگ از راه بياد، هر جا بري، مثل سايه پشته پشته، فرار كني، قايم بشي، هر جا بازم توي مشتته، مشتته. هوار هوار رفتم، مثل غبار رفتم، جدا شدم زشاخه، فصل بهار رفتم. اين ترانه در فيلم «حسن كچل» ساخته ي مرحوم علي حاتمي خوانده مي‌شود.  نمايش «حسن كچل» اولين ساخته سينمايي علي حاتمي در 14 سينماي تهران است.

چندمين ساله که پدر و پسر با هم نوروز رو روی صحنه جشن می گيرين؟

محمد و حبيب: سومين ساله که با هم هستيم.

خب اين سه سال چطور گذشت؟

خيلی سخت، دور از وطن و مادر (محمد) و نوروز که طبق معمول دور از خانواده هستيم ولی با تلفن با اونا تماس می گيريم.

حس اين استاديوم بزرگ با اين همه جمعيت رو چطور ديديد؟

متاسفانه نورها نميذارن ما مردم رو ببينيم. ولی خب مردم اروپا هميشه متفاوت بودن و امشب هم برای محمد گل و عروسک روی صحنه پرتاب کردن...

در دومين روز هفته تئاتر از كارگردانان برگزيده تئاتر كشور در سال گذشته تقدير شد.  در ابتدای اين مراسم انجمن كارگردانان خانه تئاتر با پخش فيلمی از زنده ياد مهين اسكويی ، ياد و خاطره او را گرامی داشت. نصرت الله كريمی كارگردان و بازيگر به پيری رسيده تئاتر ايران نيز در اين مراسم با عصا حضور يافت و با تجليل از مقام هنری زنده ياد مهين اسكويی گفت: طی سال های 1326 تا 1327 كه تئاتر فردوسی توسط زنده ياد عبدالحسين نوشين افتتاح شد، شاگردان زيادی زير نظر او به آموختن تئاتر علمی مشغول بودند. اين مهين اسكويی بود كه در اين دوران توانست با هنرنمايی خود در قالب بازی در شخصيت های متعدد در اين دوران بود كه زنده ياد نوشين در عين ناباوری همه هنرمندان مطرح آن دوران ، به جوانی ميدان داد كه در سالهای بعد توانست نام خود را در تاريخ تئاتر ايران به ثبت برساند. تئاتری خود را به عنوان يكی از بهترين بازيگران تئاتر ايران معرفی كند ؛ وی زنی بود كه به معنا و مفهوم واقعی عاشقی و دلباخته تئاتر بود.

با سلام به همه هموطنان خودم خصوصاً ايرانيان داخل کشور ، اميدوارم بتونم کارهايی ارائه بدم که مورد پسند مردم باشه و با دلی شاد به اونها گوش بدن.

ما با آلبومهای شما از دهه ۸۰ تا به امروز زندگی ميکنيم که خيلی از اونها رو خود شما ساخته بودين...

درسته، آهنگهايی مثل "کسی را دوست  ميدارم" "کعبه" "وقتی سرت روی شانمه" و خيلی آهنگهايی ديگه رو خودم ساختم. البته آهنگ "کسی را دوست ميدارم" را در ايران ساختم و بعد از موفقيت اون به آمريکا سفر کردم.البته شرايط اون موقع فرق داشت ...

مرتضى احمدى هم بغضش مى تركد؛ اين را نشنيده بگيريد يا شايد نخوانده، اما به قول خودش: «من هم آدم ام.» تا بوده شادى بخشيده، يا خنديده يا خندانده، اما از دل خودش كسى خبر ندارد اگر هم «كسى» خبر داشته باشد، «كس» نيست، تيتراژ «حسن كچل» است يا گاهى دو، سه خطى كه اشك هايش را مى نويسد؛ همانكه سرانجام گفت وگو خواهيد خواند. برخلاف هميشه و خصوصاً تمام پايان ها كه مى فهمم «ناگفته ها» فاتح مطلق و بلامنازع ستيز با «گفته ها»يى هستند كه دقايق و سطور گفت و گو با آنها اتفاق مى افتد، اين بار قدرى هم كه شده ناگفته ها را باخته ديدم؛ انگار وقتى «ناگفته»، «گفته» شود بر سر داشته هايش قمار كرده بر خلاف من كه هميشه نداشته هايم را باخته ام بگذريم. در گفت و گوى پر اشك و خنده ما، تصور اشك ها و بغض هاى مرتضى احمدى سخت تر بود. انگار هيچ وقت، هيچ كس نيست بيايد از «خنده هاى تلخ از گريه غم انگيزتر» سراغى بگيريد:

وقتی صحبت از برگزاری مجلس یادبود و یا بزرگداشت مقام هنری و یا سالروز تولد یکی از هنرمندان می شود، همگان آنگونه مراسم هایی را به یاد می آورند که از طرف نهادهای منتصب به دولت برگزار می شود. اما مراسم سالروز تولد استاد غلام حسین بنان ، استاد آواز و به قول زنده یاد رهی معیری "صدا مخملی" ایران، شبیه هیچ مراسمی نبود . دیروز به همت جمعی از دوستداران فرهنگ و هنر ایران، مراسم سالروز تولد استاد بنان با حضور پری بنان و همچنین استادان برجسته فرهنگ و هنر در فرهنگسرای فردوس برگزار شد . استاد همایون خرم، که سخنران اصلی این مراسم بود از استاد بنان به عنوان یکی از چهار شخصیتی نام برد که مقامش چنان است که وی حاضر است در هر کجا و در هر وضعیتی باشد، افتخار سخنوری در مورد ایشان را با کمال میل پذیرا شود.

انتخاب شخصيت های ماندگار سينمای ايران ماهنامه فيلم در يک نظر سنجی از منتقدان و نويسندگان مطالب سينمايی شخصيت های برگزيده تاريخ سينمای ايران را معرفی کرده است. برای انتخاب اين شخصيت ها مجله فيلم از شصت منتقد مطبوعات نظرخواهی کرده، در مجموع نام نزديک به دويست شخصيت سينمای ايران از آغاز تا امروز در انتخاب ها آمده و حتی يک شخصيت صامت يعنی حاجی آقا در فيلم حاجی آقا آکتور سينما نيز در ميان برگزيدگان است.

مدتي است كه اكران عمومي آخرين ساخته ايرج قادري «چشمان سياه» آغاز شده، اگر با ديد منفي نگاه كنيم، مي توان فيلم را پر از عيب و ايرادهاي گوناگون ديد، ولي به هر حال نبايد فراموش كنيم: اين، سينماي ايرج قادري است. كارگرداني كه حق ساختن فيلم دارد و «چشمان سياه» فقط يكي از توليدات هفتادتايي سالانه سينماي ايران است. سينماي ايرج قادري، سينمايي است كه با سينماي متعالي ايران پس از انقلاب همخواني ندارد. با اين كارگردان به بهانه «چشمان سياه» به گفت وگو نشسته ايم.

اگر 4 رکن اساسی آهنگ (Melody), شعر, (Lyric) تنظیم (Compose) و صدای خواننده (Vocal) را در ساخت و اجرای یک ترانه به عنوان وجوه اصلی ترانه در نظر بگیریم , سیاوش قمیشی تنها هنرمندی ست که هر4 وجه ترانه اش با دیگر فعالان موسیقی پاپ (Popular) ایران متفاوت است. سیاوش قمیشی (متولد 1324-1945 در اهواز و بزرگ شده در تهران ) آهنگساز, شاعر, تنظیم کننده و خواننده ای ست که در بین عموم به عنوان خواننده و برای خواص به عنوان آهنگساز و خواننده اعتباری ویژه و متفاوت دارد. نخستین وجه و شاید مهم ترین وجه تفاوت آثار سیاوش قمیشی در ملودی هایش نهفته است. ملودی هایی بسیار متأثر از موسیقی کلاسیک (اصیل) ایران و در عین حال مبتنی بر آکورد های غیر معمول و کاملأ غیر ایرانی که ترکیبی عجیب و درخشان را از موسیقی ایرانی و غربی در قالب ترانه های پاپ (Popular) به وجود آورده است.

حاتمی، کارگردان شاعرانه های سینمای ایران، حدود 10 سال پیش، روی در نقاب خاک کشید. علی حاتمی در سال 1323 در تهران متولد شد. در اواخر دوره متوسطه به اداره هنرهای دراماتیک رفت و کلاس های این نمایشنامه نویسی اداره را با موفقیت پشت سر گذاشت. این اداره که در آن زمان به عنوان مهمترین محمل تربیت علمی اهالی تئاتر در کشور فعالیت می کرد، چند سال بعد به دانشکده هنرهای دراماتیک تغییر نام داد و حاتمی به این دانشکده راه یافت و در رشته تئاتر مقطع کارشناسی از آن دانش آموخته شد.

من سعي كرده ام كه از ستار تک ستاره ی همیشه فروزنده ی هنر موسیقی ایران بنویسیم هر چند مدتی ست چیزی  که شایسته ی او باشد و خاطره ساز شود از وی نشنیده ام اما آهنگهایی نظیر همسفر و خانه بدوش و عروسک و زیر باران ونفرین و اشک .... آنقدر خاطره انگیز هستند که ستاره بازی و فصل پنجم و بوی گندم ... را به یاد نیاورم امید کارهایی نظیر رفیق نا رفیقم  و شام آخر .. . بی صبرانه منتظر می نشینم. حسن ستارپور معروف به ستار خوانندۀ محبوب و خوش صدایی که زنگ صدای استثنایش  هنوز هم عاشقان سینه چاک خود را پس از بالغ بر۳۰ و اندی سال حفظ کرده است در آبان ماه ۱۳۲۸در محلۀ شهباز تهران - که محلۀ خیلی از هنرمندان دیگر مانند: گلپا و بابک بیات و.... بود دیده به جهان گشود.

آنچه امروزه بيش از هر چيز نظر قشر جوان را به خود جلب مي كند، آخرين خبرها در مورد جزئيات زندگي خصوصي بازيگران سينمايي است. بويژه بازيگراني كه به عنوان شخصيتهاي رؤيايي و اسطوره هايي اسرارآميز و ستارگاني درخشان در آسمان سينما ظاهر شده اند. آنطور كه پيداست قهرمان شدن و ستاره گرايي در ايران، سلسله مراتب اجتماعي از ارزشها را به وجود آورده است به گونه اي كه گويا ستارگان مي توانند براي جوانان، همچون پلي ميان دنياي واقعي و دنياي آرماني مطرح باشند.

هجدهم فروردين ماه ۷۹ درست شش سال از خاموشي يكي از نام‌هاي بزرگ سينماي پيش از انقلاب ايران «محمدعلي فردين» مي‌گذرد. «محمدعلي فردين» با نام هنري فردين از مشهورترين هنرپيشگان سينماي ايران در دههء ۳۰ خورشيدي بود كه سرانجام بعد از ۲۰ سال دوري از سينما در سال ۱۳۷۹ به علت ايست قلبي درگذشت. وي علاوه بر ‌هنرپيشگي، قهرمان كشتي ايران در مقام دوم المپيك نيز بود. وي فعاليت در سينما را با فيلم «چشمهء آب حيات» در سال ۱۳۳۸آغاز كرد و آخرين فيلمي كه در آن به ايفاي نقش پرداخت فيلم «برزخي‌ها» محصول سال ۱۳۶۱ بود. پس از مرگش چهار كتاب دربارهء زندگي او منتشر شد و علاوه بر آن «فردين» را مي‌توان تنها هنرمند عرصهء سينما دانست كه به ادبيات نيز راه پيدا كرده است.

استيو هولگيبت، گزارش گر ویژه «فایل واشنگتن» طي گزارشي از فوق ستاره ي ايراني سينماي هاليوود، به نقل از شهره آغداشلو مي نويسد: سال 2006 سالي ست كه آوازه ي شهره تمام جهان را فرا مي گيرد. او امسال در چند اثر بحث انگيز سينمايي بازي كرده است. با وجود اینکه این مجسمه کوچک توانایی زنده کردن موفقیت های گذشته و حتی معرفی ستارگان جدید به دنیای هنر را دارد، به نظر می رسد که همیشه هم تآثیر چندا نی بر موفقیت های آتی برنده اش نداشته باشد و تنها بتواند یک لحظه درخشش زودگذر برنده اش را قبل از سقوط در گمنامی به تصویر بکشد. در عین حال برای بعضی، تنها نامزدی اسکار کافیست تا همه توجه ها را به خود جلب کنند و از هنرپیشه مستأصل دنبال نقش های معمولی به هنرپیشه توانایی که نقش به دنبال اوست، تبدیل شوند. این همان چیزیست که برای هنرپیشه ایرانی الاصل، شهره آغداشلو اتفاق افتاد. 

حتما براي شما هم پيش آمده که با خواندن يا شنيدن و ديدن چيزي، ياد مطلب و خاطرهاي از کسي يا جايي افتاده باشيد. گويا به اين «تداعي معاني» هم ميگويند. بهرحال هر چه که هست، در هم دويدگي و بههم پيوستگي زنجيرهاي از يادها و خاطرات است که بهمصداق «ميکشد هر جا که خاطرخواه اوست» دست آدمي را ميگيرد و با خود تا کجاهاي کجا که نميبرد! کتاب «زندگينامۀ بهروز وثوقي» را ميخواندم. رسيدم به شرح ماجراي اولين باري که او بهعنوان بازيگر روي صحنه رفته است.